Czy pojedziemy kiedyś w góry?

Agnieszka Dubiel

Kiedy kilkanaście lat temu zaczęłam pisać blog jako Pani Łyżeczka, miał on być odskocznią od codzienności i miejscem zapomnienia o rodzinie. Nie wyszło. Dzieci, nazywane roboczo Panną T., Panną Ł. i Chłopczykiem S. zawładnęły moim pisaniem niemal niepodzielnie. W tzw. międzyczasie pojawił się jeszcze Chłopczyk J. i Panna H. W domu jest również Pan Łyżeczka. A nasza codzienność, posrebrzona skrzącymi się słowami, okazała się ciekawsza niż sądziłam…

Pytanie to zadała Panna H. w drodze do przedszkola. Zdziwiłam się trochę, bo wakacje właśnie się skończyły, udało się nawet wyjechać na kilka dni nad morze. Przez cały ten czas jednak o górach nikt nawet nie wspomniał. Skąd więc ta nagła chęć zwiedzania nowych miejsc?
– Pojedziemy w góry? – ponowiła pytanie. – Tak jak dziadek?
– No tak, pewnie pojedziemy – zgodziłam się.
– Bo dziadek znał drogę w góry, prawda? I ty też znasz?

Teraz już wiedziałam. Wśród licznych rupieci w naszym domu Pana H. znalazła starą ciupagę dziadka. Trochę czasu zajęło jej wyjaśnienie, czyja ta laska i skąd się wzięła. Ale ponieważ mała dziewczynka wciąż pamięta swojego ulubionego dziadka, natychmiast zaopiekowała się ciupagą. Nie oddaje się nikomu tak cennych skarbów.
– Dlaczego dziadek nie zabrał tej ciupagi do nieba?
– Bo umarł. Gdy się umiera, wszystko zostawia się tu na ziemi – próbowałam tłumaczyć, podobnie jak tysiąc pokoleń matek przed mną.
– A gdyby trzymał tę ciupagę tak bardzo, bardzo mocno, jak umierał? Też by jej nie zabrał?
– Też. Do nieba nie da się niczego zabrać, wszystko zostawił nam.

Mamy to szczęście (albo ten trud), że mieszkamy w domu po rodzicach. Jest tu zgromadzone wszystko, co można było nazbierać w ciągu ostatnich czterdziestu lat, a nawet więcej. Nic więc dziwnego, że pomimo wielokrotnego uprzątania i selekcjonowania przedmiotów, one nadal są w przewadze liczebnej, wciąż zalegając w różnych kątach i pomieszczeniach. Jest również oczywiste, że dzieci uwielbiają się tu bawić w chowanego oraz że raz po raz odkrywają jakieś dawno zapomniane skarby w rodzaju ciupagi z Karpacza.

Mieszamy w domu po rodzicach i korzystamy z ich mebli. Jednocześnie wciąż odkrywamy jakieś niespodzianki, ukryte jak kapsuły czasu po to, by odnaleźć je dopiero w odpowiednim momencie. Dla mnie taką kapsułą okazała się w tym roku grządka z kwiatami pod balkonem. Po raz pierwszy miałam okazję spędzić tyle czasu w ogródku i na tarasie, dzięki czemu dużo więcej mogłam zaobserwować i zauważyć. Tulipany rozkwitły tuż przed Wielkanocą – tą Wielkanocą bez rezurekcji, spędzoną tylko w gronie najbliższych i przed telewizorem. A jednocześnie tą samą, gdy mogliśmy cieszyć się burzą kwiatów, które wyrosły specjalnie dla nas, stając się jakby pozdrowieniem z zaświatów od poprzedniej gospodyni. Kiedy później wykopywałam cebulki z ziemi, nie mogłam się nadziwić, że tak wiele ich się zmieściło na tym małym poletku.

Mieszkanie w starym domu uczy nas nieuchronności przemijania. Tego, że jesteśmy tu tylko na chwilę – i mamy tylko jedną okazję, by tę chwilę wykorzystać. Dotykamy przedmiotów, których przedwczoraj używali dziadkowie, wczoraj rodzice, a pojutrze używać będą nasze wnuki. W ten sposób doświadczamy trwałości i kruchości życia jednocześnie. Trwałości – bo są tu rzeczy, które pamiętają czasy przedwojenne. I kruchości – bo za chwilę i my przekażemy je dalej. Trudno o taką refleksję, gdy korzysta się z nowiutkich jednorazówek.

Ale uczymy się też wdzięczności. Za każdy dzień, za tę chwilę podarowaną tu i teraz. Za te maleńkie kapsułki czasu pozostawione przez uważnych gospodarzy następnym pokoleniom. Za każdą radosną niespodziankę. Wciąż odkrywamy jakieś skarby i wciąż stają się one dla nas inspiracją. A to do wyhodowania kolejnych kwiatków, tym razem letnich i jesiennych, a to do wyprawy w góry. Letniej, może przyszłorocznej, ale przecież już nieodwołalnej.

Zdjęcie ilustracyjne/Pixabay.com

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło pakiet zmian, który wejdzie w życie już od nowego roku szkolnego 2026/2027. Reforma jest najszersza od ponad dekady i dotyczy zarówno podstawy programowej, jak i struktury przedmiotów oraz systemu oceniania. Dla wielu rodziców zmiany te są zaskoczeniem – tym bardziej, że konsultacje społeczne trwały zaledwie kilka tygodni.

Co dokładnie się zmienia?

Najgłośniejszą zmianą jest połączenie biologii i geografii w jeden przedmiot o nazwie „Przyroda i środowisko". Ministerstwo argumentuje, że takie podejście pozwoli na bardziej holistyczne nauczanie o świecie naturalnym. Środowisko nauczycielskie jest jednak podzielone – część pedagogów uważa, że reforma pozbawi uczniów pogłębionej wiedzy z obu dziedzin.

„Połączenie biologii z geografią to krok wstecz. Uczniowie będą uczyć się wszystkiego po trochu, ale niczego dogłębnie. To przepis na powierzchowność."

— dr Marek Wiśniewski, biolog, Uniwersytet Warszawski

Drugą, równie kontrowersyjną zmianą jest wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej, która zastąpi dotychczasowe Wychowanie do Życia w Rodzinie. Nowy przedmiot ma obejmować zagadnienia zdrowia fizycznego, psychicznego oraz – co budzi największe kontrowersje – edukację seksualną według standardów WHO.

Prawa rodziców – co możesz zrobić?

Wielu rodziców pyta, czy mają jakiekolwiek narzędzia, by wpłynąć na to, czego uczy się ich dziecko. Odpowiedź brzmi: tak. Polskie prawo oświatowe daje rodzicom kilka konkretnych możliwości działania.

Warto pamiętać, że rada rodziców ma prawo opiniować szkolny program wychowawczo-profilaktyczny. Jeśli program ten jest niezgodny z Waszymi wartościami, możecie złożyć oficjalną opinię negatywną. Choć dyrektor nie jest nią związany, stanowi ona ważny głos w dyskusji.

Harmonogram wdrożenia reformy

Opinie ekspertów i organizacji rodzicielskich

Koalicja Rodziców i Organizacji Społecznych (KROPS) wydała oficjalne stanowisko, w którym sprzeciwia się wprowadzeniu edukacji zdrowotnej w proponowanym kształcie. Organizacja zgromadziła ponad 85 000 podpisów pod petycją do Ministerstwa.

Reforma budzi emocje po obu stronach. Zwolennicy wskazują na potrzebę modernizacji polskiej edukacji i dostosowania jej do wyzwań XXI wieku. Przeciwnicy obawiają się ideologizacji szkoły i naruszenia praw rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi wartościami.

Jedno jest pewne – wrzesień 2026 przyniesie polskim szkołom zmiany, których skutki będziemy odczuwać przez lata. Warto być świadomym rodzicem i aktywnie uczestniczyć w życiu szkoły swojego dziecka.