Jak wychować szczęśliwego człowieka?

Nie da się odnaleźć szczęścia w taki sposób, w jaki można zdobyć stopień naukowy, osiągnąć sukces w pracy lub wysoki status w społeczeństwie. Szczęście, jeśli chcemy je w życiu odnaleźć, nie może być celem samym w sobie. Znajdujemy tę myśl w wypowiedzi Frankla: - Szczęścia nie można zdobyć, musi ono z czegoś wynikać. Człowiek musi mieć powód, aby być szczęśliwym… Powód ten możemy odnaleźć, między innymi urzeczywistniając potencjalny sens, nieodłącznie obecny – choć często na pierwszy rzut oka niewidoczny – w każdej życiowej sytuacji. (1) Szczęścia więc nie da się odnaleźć, szczęście pojawia się jako efekt uboczny codziennych decyzji i wydarzeń.

Według twórcy logoterapii Viktora E. Frankla, człowiek jest istotą psychosomatyczną i składa się z trzech sfer: biologicznej, psychicznej i noetycznej. Sfera biologiczna pozwala nam odczuwać ból fizyczny, w sferze psychicznej możemy odczuwać dyskomfort, gdy coś trudnego się wydarza, natomiast sfera noetyczna jest trudna do dostrzeżenia i zdefiniowania. Jest to wymiar duchowy. W tym wymiarze człowiek jest najbardziej wolny, bo ta sfera nadaje sens wydarzeniom w codzienności. Dzięki temu, że sfera noetyczna daje wolność i możliwość decydowania, potrafię zapanować nad tym, co dzieje się ze mną w obszarze psychiki i biologii i nadać sens temu, co trudnego przeżywam. Nawet w skrajnych warunkach obozu koncentracyjnego, w których znalazł się Frankl podczas II w. św., odkrywanie sensu chwili pozwalało znaleźć szczęście w ogrzaniu się przy płomyku ognia lub w znalezionym druciku, którego można użyć jako sznurowadło.

W dzisiejszych czasach nie wiemy, jakim szczęściem jest ogrzanie się po całodniowej pracy na mrozie. Ciepło w mieszkaniu wydaje się czymś normalnym, co się nam się należy. Coraz trudniej odbierać rzeczy i zjawiska wokół nas jako dar, jako coś pięknego, za co powinniśmy być wdzięczni. Dlatego dzisiaj jednym z największych problemów społeczeństwa jest brak wdzięczności. A właśnie wdzięczność potrafi człowieka uszczęśliwić...

Kiedy jestem wdzięczny? Kiedy coś przyjmuję jako dar, usługę – wtedy odkrywam, że nie jestem samowystarczalny, nie jestem samotną wyspą. Kiedy doświadczam obdarowywania, to będąc z natury powołanym do relacji, chcę się tym dobrem dzielić. A to, co czyni człowieka szczęśliwym, to dobre relacje, dar z samego siebie, czyli istota miłości. Według Frankla istnieją trzy drogi poszukiwania sensu życia, a tym samym do bycia szczęśliwym: pierwsza to droga przez realizację twórczą, druga – przez relacje z innymi, trzecia, najtrudniejsza, ale najpewniejsza – to postawa wobec cierpienia, które nas dotyka. Ponieważ jestem wolnym człowiekiem, mogę nadać sens każdemu wydarzeniu i dzięki temu uczynić z siebie szczęśliwego człowieka. Tak żyły osoby, które doświadczały okrucieństw obozu, ale przeżyły je godnie, pomagając innym.

Jak dzisiaj, w świecie zagonionym i rozpasanym przez cywilizację i dobrobyt, nie iść za tłumem, nie gonić za pustką i nie stanąć w pewnym momencie nad przepaścią pustki i osamotnienia? Dlaczego w świecie, w którym rodzice starają się uszczęśliwiać dzieci, chroniąc je przed cierpieniem i zaspokajając wszelkie ich potrzeby, coraz więcej z nich doświadcza pustki i braku sensu? Jak temu zapobiec?

Warto sięgnąć do głębszych pragnień, popatrzeć na siebie jako człowieka nie tylko z ciałem i psychiką, ale też z pragnieniami relacji, miłości, bliskości. Zobaczyć, jak wiele zawdzięczam innym, jak wiele dobra doświadczam i co pomaga mi dalej żyć. Warto codziennie, co chwilę, odkrywać sens tego, co mnie spotyka, a w konsekwencji doświadczyć szczęścia i dostrzec, jaki mam ogromny potencjał, jak niepowtarzalną osobą jestem. Gdy to zrozumiem, będę umiał dzieciom dawać nie namiastki, lecz prawdziwe dobro i odkrywać głębszy, przynoszący szczęście, sens każdego wydarzenia.

LINK DO NAGRANIA TUTAJ

------

(1) Viktor E. Frankl, „Człowiek w poszukiwaniu sensu", Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2009, s. 202.

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło pakiet zmian, który wejdzie w życie już od nowego roku szkolnego 2026/2027. Reforma jest najszersza od ponad dekady i dotyczy zarówno podstawy programowej, jak i struktury przedmiotów oraz systemu oceniania. Dla wielu rodziców zmiany te są zaskoczeniem – tym bardziej, że konsultacje społeczne trwały zaledwie kilka tygodni.

Co dokładnie się zmienia?

Najgłośniejszą zmianą jest połączenie biologii i geografii w jeden przedmiot o nazwie „Przyroda i środowisko". Ministerstwo argumentuje, że takie podejście pozwoli na bardziej holistyczne nauczanie o świecie naturalnym. Środowisko nauczycielskie jest jednak podzielone – część pedagogów uważa, że reforma pozbawi uczniów pogłębionej wiedzy z obu dziedzin.

„Połączenie biologii z geografią to krok wstecz. Uczniowie będą uczyć się wszystkiego po trochu, ale niczego dogłębnie. To przepis na powierzchowność."

— dr Marek Wiśniewski, biolog, Uniwersytet Warszawski

Drugą, równie kontrowersyjną zmianą jest wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej, która zastąpi dotychczasowe Wychowanie do Życia w Rodzinie. Nowy przedmiot ma obejmować zagadnienia zdrowia fizycznego, psychicznego oraz – co budzi największe kontrowersje – edukację seksualną według standardów WHO.

Prawa rodziców – co możesz zrobić?

Wielu rodziców pyta, czy mają jakiekolwiek narzędzia, by wpłynąć na to, czego uczy się ich dziecko. Odpowiedź brzmi: tak. Polskie prawo oświatowe daje rodzicom kilka konkretnych możliwości działania.

Warto pamiętać, że rada rodziców ma prawo opiniować szkolny program wychowawczo-profilaktyczny. Jeśli program ten jest niezgodny z Waszymi wartościami, możecie złożyć oficjalną opinię negatywną. Choć dyrektor nie jest nią związany, stanowi ona ważny głos w dyskusji.

Harmonogram wdrożenia reformy

Opinie ekspertów i organizacji rodzicielskich

Koalicja Rodziców i Organizacji Społecznych (KROPS) wydała oficjalne stanowisko, w którym sprzeciwia się wprowadzeniu edukacji zdrowotnej w proponowanym kształcie. Organizacja zgromadziła ponad 85 000 podpisów pod petycją do Ministerstwa.

Reforma budzi emocje po obu stronach. Zwolennicy wskazują na potrzebę modernizacji polskiej edukacji i dostosowania jej do wyzwań XXI wieku. Przeciwnicy obawiają się ideologizacji szkoły i naruszenia praw rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi wartościami.

Jedno jest pewne – wrzesień 2026 przyniesie polskim szkołom zmiany, których skutki będziemy odczuwać przez lata. Warto być świadomym rodzicem i aktywnie uczestniczyć w życiu szkoły swojego dziecka.