Tu jest moje miejsce, tu jest mój dom...

dr Paulina Michalska

Święto Niepodległości. Co roku z tej okazji pieczemy gęś, jemy rogale marcińskie (jak przystało na rasowych poznaniaków) i śpiewamy pieśni patriotyczne. W poprzednich latach zawsze z tej okazji organizowaliśmy wieczornicę w szkole naszych dzieci, a często również i w naszym domu lub w domu którychś z naszych przyjaciół. Wszyscy bardzo to lubimy. Z dumą nosimy kotyliony wpięte do klap marynarek czy żakietów i patrzymy, jak dzieciaki z zacięciem śpiewają pieśni powstańców wielkopolskich. Tylko, że jeden dzień to trochę za mało, żeby dzieci poczuły ducha patriotyzmu. To codzienność przeżywana w duchu miłości do swojego kraju może sprawić, że takie święta będą cieszy i że będzie się chciało je celebrować.

Dlatego ważne jest, żeby zaszczepić w dzieciach poczucie godności i dumy z tego, że są Polakami. Żeby wszystko, co polskie kojarzyło im się z czymś wartościowym, dobrym. Żeby niczego nie musimy się wstydzić.

Możemy zacząć od… codziennych zakupów. Zamiast czosnku z innego kraju kupionego w supermarkecie – pachnące białe główki powiązane w warkocze u starszej pani na straganie. Do tego miła pogawędka o tym, jak zaplata się takie warkocze i już jedna lekcja patriotyzmu odrobiona – wspieramy rodzimych producentów, doceniamy ich trud i pracę. Czosnek to oczywiście jest przykład tak dobry, jak jajka prosto z gospodarstwa, świeżo wypiekany chleb z małej rodzinnej piekarni, tort z cukierni za rogiem, lody od pani Jadzi na osiedlu czy akcja kupowania chryzantem prosto od ogrodników. Przykłady można mnożyć…

Nauką patriotyzmu mogą być również wakacje spędzone w kraju. Możemy wówczas – mimochodem – przemycać wiedzę historyczną, zabierając dzieci w miejsca ważne dla historii Polski. Także wiele muzeów prześciga się obecnie kreatywnymi, multimedialnymi programami zwiedzania. Z ogromną radością przyglądaliśmy się naszym dzieciom zwiedzającym ekspozycje w Muzeum II Wojny Światowej. Każdy znalazł tam coś dla siebie – od nastoletnich dziewcząt począwszy na przedszkolakach skończywszy. O nas rodzicach i o chłopcach nie wspominam, bo moglibyśmy tam spędzić pewnie z tydzień. Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Piernika, Fort Gerharda (kto przeżył tamtejszą musztrę ten wie, o czym mówię) to tylko niektóre z miejsca na mapie Polski, które odwiedziliśmy w tym roku, a które nasze dzieci będą zapewne wspominać jeszcze wiele lat.

Polskie filmy opowiadające historię walki o niepodległość, brawurowe akcje polskich żołnierzy, sanitariuszek, łączniczek czy coraz to nowe seriale mówiące o zwykłych-niezwykłych ludziach, którzy odmienili losy naszego kraju, to niewątpliwie propozycje dla młodzieży, ale i o nich również musimy zadbać. Jeśli do tego uda nam się zarazić ich harcerstwem, to zadanie patriotycznego wychowania będziemy mieli bardzo ułatwione.

I być może dzięki temu nasze dzieci, kiedy dorosną, będą chciały tu zostać, tu zakładać rodziny i tu pisać swoją historię i historię naszego kraju.

Wywieszajmy zatem flagi w święta narodowe, wspierajmy polskich producentów, kształtujmy charaktery młodych ludzi, by słowo Polska zawsze dla naszych dzieci kojarzyło się z szacunkiem i dumą.

Zdjęcie ilustracyjne/Pixabay.com

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło pakiet zmian, który wejdzie w życie już od nowego roku szkolnego 2026/2027. Reforma jest najszersza od ponad dekady i dotyczy zarówno podstawy programowej, jak i struktury przedmiotów oraz systemu oceniania. Dla wielu rodziców zmiany te są zaskoczeniem – tym bardziej, że konsultacje społeczne trwały zaledwie kilka tygodni.

Co dokładnie się zmienia?

Najgłośniejszą zmianą jest połączenie biologii i geografii w jeden przedmiot o nazwie „Przyroda i środowisko". Ministerstwo argumentuje, że takie podejście pozwoli na bardziej holistyczne nauczanie o świecie naturalnym. Środowisko nauczycielskie jest jednak podzielone – część pedagogów uważa, że reforma pozbawi uczniów pogłębionej wiedzy z obu dziedzin.

„Połączenie biologii z geografią to krok wstecz. Uczniowie będą uczyć się wszystkiego po trochu, ale niczego dogłębnie. To przepis na powierzchowność."

— dr Marek Wiśniewski, biolog, Uniwersytet Warszawski

Drugą, równie kontrowersyjną zmianą jest wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej, która zastąpi dotychczasowe Wychowanie do Życia w Rodzinie. Nowy przedmiot ma obejmować zagadnienia zdrowia fizycznego, psychicznego oraz – co budzi największe kontrowersje – edukację seksualną według standardów WHO.

Prawa rodziców – co możesz zrobić?

Wielu rodziców pyta, czy mają jakiekolwiek narzędzia, by wpłynąć na to, czego uczy się ich dziecko. Odpowiedź brzmi: tak. Polskie prawo oświatowe daje rodzicom kilka konkretnych możliwości działania.

Warto pamiętać, że rada rodziców ma prawo opiniować szkolny program wychowawczo-profilaktyczny. Jeśli program ten jest niezgodny z Waszymi wartościami, możecie złożyć oficjalną opinię negatywną. Choć dyrektor nie jest nią związany, stanowi ona ważny głos w dyskusji.

Harmonogram wdrożenia reformy

Opinie ekspertów i organizacji rodzicielskich

Koalicja Rodziców i Organizacji Społecznych (KROPS) wydała oficjalne stanowisko, w którym sprzeciwia się wprowadzeniu edukacji zdrowotnej w proponowanym kształcie. Organizacja zgromadziła ponad 85 000 podpisów pod petycją do Ministerstwa.

Reforma budzi emocje po obu stronach. Zwolennicy wskazują na potrzebę modernizacji polskiej edukacji i dostosowania jej do wyzwań XXI wieku. Przeciwnicy obawiają się ideologizacji szkoły i naruszenia praw rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi wartościami.

Jedno jest pewne – wrzesień 2026 przyniesie polskim szkołom zmiany, których skutki będziemy odczuwać przez lata. Warto być świadomym rodzicem i aktywnie uczestniczyć w życiu szkoły swojego dziecka.