Przejdziesz to - czyli jak wygląda wsparcie w wykonaniu męża

Dobrze. Nie narzekajcie już, proszę, że wasi mężowie was nie wspierają. Na pewno nie tak, jak byście chciały - to pewne - ale nie mówcie, że wcale nie. Może, po prostu, trzeba poznać ten specyficzny język, gesty i mimikę. Wtedy może się okazać, że macie w mężu swojego największego kibica.

Parking z przeszkodami

Pędziliśmy ostatnio na spektakl do teatru. Poznań… Wiadomo, że w centrum miasta parking jest koszmarnie drogi, więc rasowy poznaniak szuka miejsca tańszego i w miarę blisko miejsca docelowego. Mój mąż akurat wybrał galerię handlową – parking podziemny. Okazało się, że inni widzowie (jak się później okazało) wybrali tę samą opcję. Biegniemy więc przez parking, żeby się nie spóźnić, a tu przy barierkach zaparkował jakiś samochód. Wysiada z niego małżeństwo w średnim wieku. Mąż zwraca się do żony:

- Przez barierki będzie szybciej.
- Zwariowałeś? Nie przejdę.

A wtedy mąż, nie potrafię tego opisać słowami, ale wyobraźcie sobie kowboja w kapeluszu żującego źdźbło trawy, opartego o ścianę saloon-u, który niby to od niechcenia patrząc na jakąś scenę mówi:

- Przejdziesz.

Ten mąż wyglądał właśnie jak ten kowboj. Okiem znawcy ocenił, że żona da radę przeskoczyć w eleganckiej kiecce barierkę i że na sto procent nic jej się nie stanie! Wiem, że kiedy to piszę, nie wydaje się to jakoś bardzo śmieszne, ale my śmiejemy się z tego do dzisiaj.

Co za wiara w siły żony! Jak on ją zna?! Czyż to nie jest - waszym zdaniem -wspierające?

Czy w butach może kryć się złośliwość

Albo taka scena. Żona z mężem na zakupach. Zbliża się jakaś rodzinna uroczystość i kobieta chce kupić nową sukienkę. Zabiera męża, by pomógł jej w wyborze odpowiedniej (Dobrze! Część z was wzięłaby na pewno koleżankę na takie zakupy. Ale to nie suknia ślubna, więc wzięła męża). Ubrała już nową kreację, wychodzi z przymierzalni i mówi:

- No i jak wyglądam?

Mąż na to bez mrugnięcia okiem:

- A jakie buty do tego ubierzesz?

Nie, no… Serio? Pytanie było o sukienkę a nie o buty. I wystarczyło powiedzieć:

- Pięknie wyglądasz. Ten kolor podkreśla barwę twoich oczu. No i krój jest idealnie dopasowany do twojej figury. Będziesz królową tego balu!

Przypuszczalnie mężowi na pewno chodziło o to, że do tej sukni to trzeba by jeszcze kupić odpowiednio dobrane buty, a my się doszukujemy złośliwości. Nie wiem dlaczego? Czy to nie jest postawa wspierająca? Mąż martwi się, że żona będzie musiała za chwilę drugi raz jechać na zakupy, bo w domu nie ma żadnych pasujących butów do jej nowej kreacji. Chce jej tego oszczędzić (i sobie, przy okazji, też).

Skąd są mężczyźni, a skąd kobiety

Wiem… Trochę sobie żartuję, ale serio, mężczyźni nie są stworzeni do prawienia komplementów, czy motywowania nas. To znaczy, oni to robią, ale na swój sposób. Kiedy biłam się z myślami, czy odejść z pracy i mówiłam to na głos, mój mąż zawsze mówił to samo:

- Czy ty się w tej pracy rozwijasz? Czy ta praca daje ci jakieś perspektywy na wzrost twoich kompetencji?

A ja chciałam usłyszeć:

- Oni nie wiedzą, kogo mają na pokładzie. Uciekaj stamtąd, bo jesteś za dobra dla nich. Pewnie nawet nie zorientują się, jak dobrego pracownika stracili. Znajdź pracę, która da ci siłę i w której rozwiniesz skrzydła. Wierzę w ciebie. Dasz sobie radę.

Czy jakoś tak. Widać różnicę? No właśnie! Nie bez przyczyny ktoś kiedyś napisał książkę „Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus". Mówimy innymi językami. Nie zrozumie syty głodnego…

Wsparcie ze strony mężczyzny ogranicza się do jednego słowa, jak w przypadku barierki – przejdziesz. To ma wyrazić wszystko.

A my? Też chyba mamy do odrobienia jakieś lekcje? Kiedyś znajomy, który prowadzi poradnię dla małżeństw w kryzysie zapytał swoją klientkę, która była akurat ze swoim mężem u niego w gabinecie:

- A kiedy ostatnio pochwaliła pani męża za coś?
- A za co ja mam go chwalić?
- No na przykład, że jest taki mądry.
- A ja to niby głupia jestem?

Wszystko w temacie. Chwalmy naszych mężów, a wtedy i oni „zdobędą się na odwagę", by wypowiedzieć to, co mają w sercu. A że mają dla was słowa wsparcia, o jakich marzycie – tego jestem pewna.

Zdjęcia: Pixabay.com, Pexels.com

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło pakiet zmian, który wejdzie w życie już od nowego roku szkolnego 2026/2027. Reforma jest najszersza od ponad dekady i dotyczy zarówno podstawy programowej, jak i struktury przedmiotów oraz systemu oceniania. Dla wielu rodziców zmiany te są zaskoczeniem – tym bardziej, że konsultacje społeczne trwały zaledwie kilka tygodni.

Co dokładnie się zmienia?

Najgłośniejszą zmianą jest połączenie biologii i geografii w jeden przedmiot o nazwie „Przyroda i środowisko". Ministerstwo argumentuje, że takie podejście pozwoli na bardziej holistyczne nauczanie o świecie naturalnym. Środowisko nauczycielskie jest jednak podzielone – część pedagogów uważa, że reforma pozbawi uczniów pogłębionej wiedzy z obu dziedzin.

„Połączenie biologii z geografią to krok wstecz. Uczniowie będą uczyć się wszystkiego po trochu, ale niczego dogłębnie. To przepis na powierzchowność."

— dr Marek Wiśniewski, biolog, Uniwersytet Warszawski

Drugą, równie kontrowersyjną zmianą jest wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej, która zastąpi dotychczasowe Wychowanie do Życia w Rodzinie. Nowy przedmiot ma obejmować zagadnienia zdrowia fizycznego, psychicznego oraz – co budzi największe kontrowersje – edukację seksualną według standardów WHO.

Prawa rodziców – co możesz zrobić?

Wielu rodziców pyta, czy mają jakiekolwiek narzędzia, by wpłynąć na to, czego uczy się ich dziecko. Odpowiedź brzmi: tak. Polskie prawo oświatowe daje rodzicom kilka konkretnych możliwości działania.

Warto pamiętać, że rada rodziców ma prawo opiniować szkolny program wychowawczo-profilaktyczny. Jeśli program ten jest niezgodny z Waszymi wartościami, możecie złożyć oficjalną opinię negatywną. Choć dyrektor nie jest nią związany, stanowi ona ważny głos w dyskusji.

Harmonogram wdrożenia reformy

Opinie ekspertów i organizacji rodzicielskich

Koalicja Rodziców i Organizacji Społecznych (KROPS) wydała oficjalne stanowisko, w którym sprzeciwia się wprowadzeniu edukacji zdrowotnej w proponowanym kształcie. Organizacja zgromadziła ponad 85 000 podpisów pod petycją do Ministerstwa.

Reforma budzi emocje po obu stronach. Zwolennicy wskazują na potrzebę modernizacji polskiej edukacji i dostosowania jej do wyzwań XXI wieku. Przeciwnicy obawiają się ideologizacji szkoły i naruszenia praw rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi wartościami.

Jedno jest pewne – wrzesień 2026 przyniesie polskim szkołom zmiany, których skutki będziemy odczuwać przez lata. Warto być świadomym rodzicem i aktywnie uczestniczyć w życiu szkoły swojego dziecka.