Ach, ta pierwsza miłość!

Agnieszka Dubiel

Czujecie już ten dreszczyk przebiegający od czubka głowy do pięt i z powrotem, wiercący dziury w żołądku i osłabiający (bądź przyspieszający, zależnie od sytuacji) bicie serca? Kto z nas nie wspomina z sentymentem tych lat pięknych i dziwnych zarazem? I kto nie patrzy przy okazji z pobłażaniem na własne uniesienia z tamtego czasu? Ach, pierwsza miłość!

Niebieskie oczy piętnastolatka

Tak, tak, pamiętam, że te dwadzieścia pięć lat temu nie wszystko było takie piękne i proste. Coś się chciało, czegoś próbowało, ale wychodziło różnie. I dziś, poza wspomnieniem silnych emocji, łez i euforii na przemian, docierają do mnie tylko mgliste obrazy niebieskich oczu piętnastolatka z jasną grzywką i dużym psem. I potem zielone oczy kogoś, kto przyjaźnił się ze mną zawzięcie, nic nie rozumiejąc z moich cichych westchnień. Obraz kogoś, z kim szłam za rękę myśląc tylko, jakby się wyplątać z tej sytuacji. I kogoś, kto daleko mieszkał, więc na wszelki wypadek złamał mi serce. I jeszcze parę innych wspomnień, przyprawionych sporą dawką niepewności, poszukiwań i załamań.

Układanka z kłopotów i rozczarowań

Pamiętam jeszcze, że w końcu postanowiłam dać sobie spokój z chłopcami, którzy stanowią jedynie niewyczerpane źródło kłopotów i rozczarowań. Ale właśnie tuż po tym postanowieniu pojawił się jeszcze jeden. Miał dużego psa, zielone oczy, chodził ze mną za rękę i daleko mieszkał, stanowił więc mieszankę wszystkiego, co wcześniej mogło mnie zafascynować. A do tego nie zrażał się moim podjętym dopiero co postanowieniem… Dwa razy mu odmówiłam i nie pomogło. Z jakiegoś powodu chciał przy mnie wytrwać. I nagle wszystko zaczęło się układać, jakby różne rozsypane elementy życia odnalazły wreszcie swoje miejsce. Ostatecznie okazało się, że to jest dopiero pierwsza miłość, taka najważniejsza, która prowadzi przed ołtarz, a potem wybiega myślą wciąż naprzód i naprzód, aż do grobowej deski.

Burzliwy powrót do wspomnień młodości

Potem przez kilka lat życia w rodzinie zdążyłam sobie poukładać różne emocje i wspomnienia, te nieaktualne odłożyć do szuflady z napisem „piękne, ale dawno", te aktualne podsycać i przypominać. I w ten sposób osiągnęłam już niemal równowagę, już prawie mogłam zamknąć stare rozdziały, gdy oto w progu kuchni stanęła nastoletnia latorośl ogłaszając całemu światu z emfazą: „Mam chłopaka!".

I tu dopiero zaczęły się trudności. Najpierw wróciły jak burza wszystkie wspomnienia młodości. Potem dopadło przerażenie, jak poradzić sobie w nowej roli. Niby wszystko wiem o pierwszych miłościach, ale jakoś nigdy nie oglądałam ich z perspektywy matki… Jak tu wspierać dziecko, żeby niczego nie zepsuć i żeby potem nie czuło słusznego żalu? Jak doradzać, żeby nie narzucać? Jak przyjmować obcą osobę jako kogoś najważniejszego w życiu dziecka (przynajmniej w tym momencie)? I jak zachować zdrowy dystans do tych wszystkich przeżyć i tragedii, żeby samej nie oszaleć, a przy okazji nauczyć, że nie każde niepowodzenie jest końcem świata?

Zaufać dawnym doświadczeniom

Potem jeszcze pojawił się jeden problem: jak pokazać dziewczynie, że emocje też mają znaczenie? Że nie da się matematycznie wyliczyć, kto jest właściwym człowiekiem i jak należy postępować, krok po kroku, żeby zbudować „szczęśliwy związek". Jesteśmy przecież ludźmi, pełnymi emocji, sprzeczności, oczekiwań, a także wad i słabości. Przeżywamy fascynacje i zachwyty, a potem dopiero uczymy się pokonywania samych siebie dla dobra drugiej osoby. I wszystko, wszystko kosztuje, ale też każdy wysiłek jest nagradzany stukrotnie.

Jak wiele razy w trakcie wychowywania dzieci i tu dopadła mnie pewna bezradność, a jednocześnie nieustępliwa świadomość, że bez względu na to, co mogę zepsuć, i tak muszę coś zrobić. Muszę zaufać swoim dawnym doświadczeniom i tym trochę nowszym także. Przywołać całą wiedzę, jaką w międzyczasie zdobyłam. Wkraczam więc na tę wąską ścieżkę, pełna własnych wspomnień i emocji, a jednocześnie zupełnie nowych przeżyć, których nie rozumiem, bo nie są moje. Nie siedzę w głowach moich dzieci, nie do końca wiem, co oni czują i dokąd podążają. Muszę jednak wierzyć w moc matczynego serca oraz w istnienie matczynej intuicji.

Potem będzie łatwiej i trudniej

Wiem, że to ten pierwszy, drugi raz jest taki trudny. Potem będzie łatwiej, a potem znów trudniej, gdy tym razem to syn przyprowadzi dziewczynę. Oczywiście prościej było przeżywać własną pierwszą miłość, ale przecież nic nie dzieje się dwa razy tak samo, a moje własne doświadczenia są tylko po to, bym mogła z nich czerpać mądrość w przyszłości. Gromadzę je więc, powtarzając w myślach za księdzem Twardowskim, że „nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą". Do każdej więc trzeba podchodzić poważnie, zwłaszcza do tej nastoletniej.

18 września obchodzimy Dzień Pierwszej Miłości.

Zdjęcie ilustracyjne: Pixabay.com

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło pakiet zmian, który wejdzie w życie już od nowego roku szkolnego 2026/2027. Reforma jest najszersza od ponad dekady i dotyczy zarówno podstawy programowej, jak i struktury przedmiotów oraz systemu oceniania. Dla wielu rodziców zmiany te są zaskoczeniem – tym bardziej, że konsultacje społeczne trwały zaledwie kilka tygodni.

Co dokładnie się zmienia?

Najgłośniejszą zmianą jest połączenie biologii i geografii w jeden przedmiot o nazwie „Przyroda i środowisko". Ministerstwo argumentuje, że takie podejście pozwoli na bardziej holistyczne nauczanie o świecie naturalnym. Środowisko nauczycielskie jest jednak podzielone – część pedagogów uważa, że reforma pozbawi uczniów pogłębionej wiedzy z obu dziedzin.

„Połączenie biologii z geografią to krok wstecz. Uczniowie będą uczyć się wszystkiego po trochu, ale niczego dogłębnie. To przepis na powierzchowność."

— dr Marek Wiśniewski, biolog, Uniwersytet Warszawski

Drugą, równie kontrowersyjną zmianą jest wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej, która zastąpi dotychczasowe Wychowanie do Życia w Rodzinie. Nowy przedmiot ma obejmować zagadnienia zdrowia fizycznego, psychicznego oraz – co budzi największe kontrowersje – edukację seksualną według standardów WHO.

Prawa rodziców – co możesz zrobić?

Wielu rodziców pyta, czy mają jakiekolwiek narzędzia, by wpłynąć na to, czego uczy się ich dziecko. Odpowiedź brzmi: tak. Polskie prawo oświatowe daje rodzicom kilka konkretnych możliwości działania.

Warto pamiętać, że rada rodziców ma prawo opiniować szkolny program wychowawczo-profilaktyczny. Jeśli program ten jest niezgodny z Waszymi wartościami, możecie złożyć oficjalną opinię negatywną. Choć dyrektor nie jest nią związany, stanowi ona ważny głos w dyskusji.

Harmonogram wdrożenia reformy

Opinie ekspertów i organizacji rodzicielskich

Koalicja Rodziców i Organizacji Społecznych (KROPS) wydała oficjalne stanowisko, w którym sprzeciwia się wprowadzeniu edukacji zdrowotnej w proponowanym kształcie. Organizacja zgromadziła ponad 85 000 podpisów pod petycją do Ministerstwa.

Reforma budzi emocje po obu stronach. Zwolennicy wskazują na potrzebę modernizacji polskiej edukacji i dostosowania jej do wyzwań XXI wieku. Przeciwnicy obawiają się ideologizacji szkoły i naruszenia praw rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi wartościami.

Jedno jest pewne – wrzesień 2026 przyniesie polskim szkołom zmiany, których skutki będziemy odczuwać przez lata. Warto być świadomym rodzicem i aktywnie uczestniczyć w życiu szkoły swojego dziecka.