Ciało jest jak dom. To przestrzeń, która jest tylko nasza, nietykalna i bezpieczna. Chcemy, aby ten dom był idealny, ale nie zawsze tak jest, bo nasze ciało to także narzędzie do doświadczania życia, a więc może być niedoskonałe. Dziś szczególnie promuje się ciała idealne, a media społecznościowe i Internet pełne są wyimaginowanych postaci i ich „doskonałych" ciał, które są efektem filtrów i pracy grafików komputerowych. Obrazy te widzą młodzi ludzie, którzy i tak w wieku dojrzewania pełni są kompleksów, pretensji i nierealnych oczekiwań wobec samych siebie. Czy zatem można pozbyć się kompleksów i patrzeć na siebie przychylnym okiem?

Okres dorastania i wchodzenie w dorosłość – jak powstają kompleksy

Wielu rodziców zastanawia się, skąd się biorą kompleksy nastolatków. Dojrzewanie to okres, w którym młodzi ludzie budują swoją tożsamość. Wśród mnóstwa czynników, wpływających na rozwój młodych ludzi, znajduje się ich własne ciało. Często nastolatkowie muszą na własną rękę odkrywać tajemnice funkcjonowania organizmu. A jest to temat niezwykle ważny, który nie powinien być pomijany przez rodziców na żadnym z etapów rozwoju. I nie chodzi tylko o ciało, postrzegane jako narząd prokreacyjny, ale o jego funkcjonowanie jako całości i o to, jak dane czynniki wpływają na ciało, na jego rozwój, zdrowie i kondycję.

Tymczasem młodzi ludzie, zamiast skupić się na kondycji ciała i jego możliwościach, bardziej martwią się o jego wygląd i o to, żeby nie odbiegał on od wyglądu znajomych, do których się porównują. Zarówno dziewczęta, jak i chłopcy, mają wtłoczony obraz idealnej kobiety/idealnego mężczyzny, który nie istnieje, ale to wpływa na ich poczucie wartości i zaburzone postrzeganie własnej osoby. A przecież każdy z nas jest inny i nie zawsze mamy wpływ na swój wygląd i budowę ciała, bo o wielu rzeczach decydują geny. Nastolatkowie bardzo boją się, że ich ciało odbiega od normy i ciągle doszukują się jakichś defektów. Ich obraz samego siebie często nijak ma się do rzeczywistości, a dotyczy to szczególnie dziewcząt w okresie dojrzewania. Brak wiedzy o zmianach, zachodzących podczas dojrzewania, wpływa na sposób postrzegania siebie, powoduje brak pewności siebie i duży krytycyzm wobec siebie. Pragnienie płaskiego brzucha bez względu na budowę ciała, chęć utraty kilogramów, gładka skóra, wyrzeźbione ramiona i wiele innych – to tylko czubek góry lodowej, na którą codziennie patrzą młodzi ludzie i nie potrafią znaleźć zadowolenia ze swojego ciała. Kompleksy, związane z postrzeganiem własnego ciała, często powodują zainteresowanie medycyną estetyczną, która wydaje się rozwiązaniem na problemy takie jak nadwaga, kształt nosa czy odstające uszy.

Jak walczyć z kompleksami?

Czym są kompleksy i co mówi o nich psychologia? W potocznym rozumieniu kompleksy to zespół wyobrażeń, pragnień, odczuć, które tkwią w podświadomości człowieka, są przez niego nieakceptowane i przejawiają się w różnego rodzaju obawach lub zahamowaniach. Kompleksy unieszczęśliwiają, prowadzą do braku świadomości swoich mocnych stron, powodują niskie poczucie własnej wartości, a czasami wymagają wizyty u psychologa lub psychoterapii. W tym miejscu warto zapoznać się z logoterapeutyczną szkołą psychoterapii, o której więcej informacji znajdziesz TUTAJ [kliknij, aby przeczytać] Kompleksy mogą pojawiać się już w dzieciństwie, kiedy kształtuje się obraz własnej osoby i własnego JA, ale warto pamiętać, że kompleksy wiążą się jedynie z naszą subiektywną oceną.

Kompleksy przez różnych uczonych postrzegane były w różny sposób i inaczej je definiowano. Po raz pierwszy pojęcia „kompleks" użył Josef Breuer, a spopularyzował Carl Gustav Jung. Natomiast Zygmunt Freud uważał, że niektóre kompleksy, takie jak kompleksy Edypa czy kompleks kastracji, musi przeżyć każdy człowiek. Definicja kompleksu była używana w psychoanalizie i przeniknęła do języka powszechnego.

Choć rodzice bardzo często nie zdają sobie z tego sprawy, to ich codzienne wypowiedzi na temat innych ludzi i własnego wyglądu są fundamentem w postrzeganiu ciała przez dziecko i mogą stać się przyczyną kompleksów. Jeżeli syn czy córka ciągle słyszy słowa matki „jestem gruba", „ale jestem brzydka", „muszę zlikwidować zmarszczki", to automatycznie stawia wysoko poprzeczkę dla własnego ciała. To, jak my rodzice patrzymy na siebie i jak traktujemy swoje ciało i swój organizm, jest punktem odniesienia dla naszych dzieci. Uczenie akceptacji i dbania o ciało jest prezentem, który możemy dać dziecku już od samego początku. Warto uświadamiać dziecku, że powodzenie w życiu nie zależy od wyglądu i ani od tego, jak wyglądają inni.

Bardzo ważna jest także nauka, gdzie są osobiste granice, których nikt przekroczyć nie może, bo znajomość tych granic i życie w zgodzie ze sobą daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Dlatego tak ważna jest akceptacja i empatia w stosunku do młodego człowieka, który mierzy się z wieloma wątpliwościami i kompleksami. Pokazanie na przykładzie własnego ciała, że są rzeczy, których zmienić nie możemy – „spójrz, ja także mam wysokie czoło i odziedziczyłaś je po mnie. Rozumiem, że może ci się nie podobać, dlatego możemy pójść do fryzjera i dobrać dla ciebie odpowiednią fryzurę" – ale które można np. zatuszować lub uczynić z nich atut. Nigdy nie wolno śmiać się i nawet w żartach mówić na temat wyglądu danej cechy. Czasami komentarze ciotek o tym, że dziecko odziedziczyło nos po tatusiu, powodują kompleksy na całe życie. Bywa, że są one tak silne, że jedynym wyjściem wydaje się ingerencja chirurgiczna.

Kompleksy mają nie tylko nastolatki, ale i dorośli. Kobiety najczęściej skarżą się na zmarszczki, wagę, rozmiar piersi, cerę, kształt pośladków czy kondycję skóry. Kompleksy mężczyzn dotyczą m.in. dodatkowych kilogramów, zbyt małej muskulatury, uzębienia, owłosienia, zarobków czy zmarszczek. Kompleksy powstają w głowie i dlatego tak ważne jest, aby od samego początku rozmawiać z dzieckiem o tym, jak radzić sobie z kompleksami i jak je przepracować.

Jak wychowywać ciałopozytywnie i pomóc nastolatkowi w walce z kompleksami

Kompleksy możemy przepracować, aby zmienić postrzeganie siebie, szczególnie, że wpływają one na samopoczucie osoby. Pozytywne postrzeganie własnego ciała to droga do budowania samoakceptacji, poczucia własnej wartości, obiektywizmu oraz dbania o ciało w ujęciu holistycznym. Na każdym etapie życia dziecka powinniśmy wyjaśniać mu zagadnienia związane z cielesnością i funkcjonowaniem organizmu. Od samego początku należy budować świadomość tego, że jego ciało należy wyłącznie do niego i nikt nie może przekraczać granicy jego ciała. Dorastające dziecko musi wiedzieć, że ma prawo nie zgadzać się na przekraczanie wyznaczonych przez siebie granic i może głośno wyrażać swoje zdanie na ten temat. Dorośli powinni być przykładem i pokazywać, że nie pozwalają traktować siebie w sposób nieakceptowalny. Bardzo ważne jest, aby dziecko wiedziało, jak reagować w sytuacji doświadczania przemocy i by miało pewność, że wołanie o pomoc nie jest oznaką słabości. Dzięki temu w sytuacji trudnej nie będzie bezsilne i osamotnione. Warto interesować się tym, czym żyje nasze dziecko, jakie są jego zainteresowania, co ogląda, co go fascynuje, a co przeraża. Rozmowa o tym jest świetnym pretekstem do podjęcia poważniejszych tematów, a czasami dyskusja na temat obejrzanego razem filmu i problemów bohatera staje się okazją do zaszczepienia w dziecku prawidłowych postaw i zachowań. Zawsze należy też wysłuchać i reagować w sytuacjach, kiedy słyszymy o przemocy czy przekraczania granic w szkole. Nie możemy tego bagatelizować, mówiąc, że to tylko zabawy nastolatków. Ciało należy do danej osoby i to ona decyduje, gdzie leżą granice i czy chce je przekraczać. Dlatego należy rozmawiać o zmianach fizycznych, zachodzących w organizmie młodego człowieka, odpowiadać nawet na trudne pytania i uczyć, że ciało to nie odrębny byt, ale dom, o który musimy dbać. Dla nastolatka niezwykle trudnym jest fakt, że nie wie, co dzieje się z jego ciałem i jak mocno jest to połączone z jego samopoczuciem i psychiką. Dlatego edukujmy, rozmawiajmy i uwrażliwiajmy dziecko na sygnały płynące z ciała, aby umiało je rozpoznawać i radzić sobie z nimi w sytuacjach trudnych. Pamiętajmy, że ciało to nie tylko fizyczność. To sieć „naczyń połączonych" z naszą psychiką i emocjami, które odczuwamy w ciele. Traktujmy siebie i swoje ciało z szacunkiem i dbałością, aby zaszczepić ciałopozytywność w dziecku. I nie chodzi tu o akceptację wszystkich defektów, zwłaszcza związanych z chorobą, ale o patrzenie na siebie z miłością nawet wtedy, kiedy nie wszystko nam się w sobie podoba, szczególnie, że obserwujemy znaczący spadek samooceny wśród dziewcząt. Warto zatem kształtować w dzieciach pozytywne przekonania o swoim ciele, uczyć do niego szacunku, a także respektowania granic swoich i cudzych.