Jak traktujemy seniorów na co dzień - i co przekazujemy przez to naszym dzieciom? To pytanie, które warto zadać sobie znacznie wcześniej, niż sami doczekamy się siwych włosów.

Starość jako naturalna część życia

Starzenie się to ostatni etap cyklu życia, który wywołuje silne emocje właściwie w każdym wieku. Seniorzy mówią, że Bogu starość nie wyszła, nie mogąc pogodzić się z własnymi ograniczeniami. Dorośli w sile wieku, często zapracowani i zajęci swoimi sprawami, nie mają cierpliwości wobec osób starszych w swoim otoczeniu. Tendencja do zawyżania wartości młodości i patrzenia z góry na starość nie jest niczym nowym.

Tymczasem jedno jest pewne - starość jest zjawiskiem całkowicie naturalnym. Jeżeli nie mamy głębokiego przekonania, że należy od najmłodszych lat kształtować dobre postawy wobec osób starszych, warto zadać sobie pytanie: jak sami chcemy być traktowani u schyłku naszego życia?

Co zbierzemy, to co zasialiśmy

Starość to jesień życia, a jesień to czas zbiorów. Zbierzemy to, co zasialiśmy - pod warunkiem, że doglądaliśmy naszych siewek i pielęgnowaliśmy je w odpowiedni sposób. Jeżeli wpajaliśmy naszym dzieciom szacunek dla osób starszych i sami go okazywaliśmy, z pewnością zbierzemy tego owoce.

Absolutną podstawą jest okazywanie szacunku dziecku oraz ludziom wokół - niezależnie od wieku. Dzieci są bacznymi obserwatorami, które od rodziców czerpią wzorce zachowań. Jeżeli zauważą, że osoby dorosłe same nie szanują seniorów, trudno będzie im zrozumieć i zaakceptować, dlaczego one miałyby postępować inaczej.

Dziecko powinno dostrzegać, że opiekunowie wyrażają się o seniorach z szacunkiem, wykazują wobec nich dużo cierpliwości, chętnie służą im pomocą i są otwarci na ich potrzeby. Tylko wtedy dorośli mogą oczekiwać od swoich pociech, że w przyszłości będą wykazywały taką samą postawę.

Przepaść pokoleń - jak ją pokonać?

Pomiędzy dziećmi a seniorami istnieje przepaść technologiczna i kulturowa. To oznacza, że relacje między różnymi pokoleniami mogą czasami wymagać trochę pracy. W przeszłości to właśnie seniorzy byli nośnikiem mądrości. Dziś dzieci korzystają z nośników elektronicznych, by sięczegoś dowiedzieć.

Warto jednak uświadamiać dzieciom, że komputer nie przekaże doświadczeń - nie opowie o przeszłych zdarzeniach wraz z emocjami, tłem i powiązaniami. Dobrze jest porozmawiać z dzieckiem o starości, ułomności czy niedołężności. Łatwiej będzie mu wtedy zrozumieć przemiany, jakie zachodzą u osób starszych.

Korzyści dla wszystkich pokoleń

Ludzie z definicji są wielopokoleniowi, a dobre relacje między generacjami mogą przynieść wiele korzyści wszystkim, którzy je podejmą. Osoby w podeszłym wieku, otrzymujące od najbliższych ciepło i szacunek, doświadczają pozytywnych zmian nastroju, czują się potrzebne i częściej podejmują dodatkową aktywność. Łatwiej też znoszą ograniczenia, które przynosi starość.

U dzieci akceptacja starości jako części życia zmniejsza niepokój i lęk przed dorastaniem. Kochający dziadkowie lub inni bliscy seniorzy dają dzieciom poczucie stabilności i wsparcia. Mocne więzi z dziadkami pozostawiają głęboki ślad na całe życie.

Szacunek to nie bezwzględne posłuszeństwo

Należy pamiętać, że szacunek nie oznacza bezwzględnego posłuszeństwa wobec osób starszych. Postawy te zmieniają się także ze względów bezpieczeństwa - szacunek nie przekreśla asertywności. Dziecko nie powinno być zmuszane do robienia czegokolwiek wbrew sobie. Szacunek nie oznacza, że musi pozwalać całować się wszystkim ciociom i wujkom.

Ucząc dziecko prawidłowych postaw - uprzejmości, dyplomacji, wyrozumiałości i współczucia - musimy zadbać o to, aby pamiętało, że szacunek należy się także jemu. Tak jak każdemu, niezależnie od wieku.

Zdjęcie ilustracyjne / Pixabay.com