Refleksje matki po tragedii w Krakowie. O nieoczywistych korzeniach zła
To nie był motyw rabunkowy, Michał Oksiński nikogo nie okradł. Nie była to też osobista zemsta, bo strzelał do przypadkowych ludzi. Zło i nienawiść tak bardzo zawładnęły sercem tego młodego człowieka, że zrobił rzecz nie tylko straszną, przerażającą i zupełnie absurdalną.
- Artykuł łączy tragedię w Krakowie z refleksją na temat rozpowszechniania się mentalności pro-aborcyjnej w społeczeństwie.
- Autorka upatruje korzeni współczesnego zła w stopniowym acceptowaniu aborcji jako normy społecznej i erozji szacunku dla życia.
- Krytykuje zmianę podejścia edukacyjnego do seksualności dzieci, utraconą wrażliwość na naturalny rozwój psychiczny młodych ludzi.
- Opisuje długotrwałą pracę zmian mentalności społeczeństwa dotyczących aborcji jako wynik wielopokoleniowych oddziaływań ideologicznych.
- Porusza problem edukacji seksualnej w szkołach, która nie uwzględnia naturalnego tempa rozwoju emocjonalnego i psychicznego dziecka.
To nie był motyw rabunkowy, Michał Oksiński nikogo nie okradł. Nie była to też osobista zemsta, bo strzelał do przypadkowych ludzi. Nie był to też motyw seksualny. Pozostaje wytłumaczenie najbardziej przerażające – zło i nienawiść tak bardzo zawładnęły sercem tego młodego człowieka, że zrobił rzecz nie tylko straszną i przerażającą, ale również zupełnie absurdalną. Ileż to razy przechodziłam przez krakowski rynek? I ani razu nie pomyślałabym, żeby tamtędy nie iść, żeby nie modlić się w kościele Mariackim, bo jak wyjdę, to mnie mogą zastrzelić. A jednak… dlaczego?!
Czy bramę można trochę uchylić? Walka o zamknięte drzwi
„Tym, co najbardziej niszczy pokój we współczesnym świecie, jest aborcja, ponieważ jeżeli matka może zabić swoje własne dziecko, co może powstrzymać Ciebie i mnie od zabijania się nawzajem?” – to słowa św. Matki Teresy z Kalkuty, które zapisała w liście do nas, Polaków. I właściwie tutaj można by zakończyć, bo z wpuszczeniem zła jest jak z otwarciem drzwi: zamknięte trudno otworzyć, pokonać, sforsować. Uchylone – łatwo otworzyć bardziej, aż będą otwarte na oścież.
Albo nie zabijamy nikogo, albo tylko wybranych… ale jeśli wybranych, to dlaczego tylko tych, a innych nie?
W pamięci wciąż mam rozmowę, którą odbyłam kilka lat temu z moim Pierworodnym. Nie wiem, kiedy i gdzie, ale usłyszał słowo „aborcja”, zapytał o nie. Wyjaśniłam krótko, że są ludzie, którzy chcą zabijać dzieci rosnące pod sercem mamy. -A czy tylko te jeszcze nienarodzone? – zapytał kilkulatek. Pomyślałam wtedy, że mógł poczuć się zagrożony – przecież wiedział dobrze, że też jest dzieckiem… I następne pytanie: -Dlaczego tylko te nienarodzone?
No właśnie – dlaczego tylko?
Mam wrażenie, że coraz mniej mówi się dzisiaj o „zlepku komórek”, wiedza o prenatalnym rozwoju człowieka dostępna jest na wyciągnięcie ręki, niemała w tym zasługa organizacji pro-life. Coraz częściej jednak nakłada się na to mentalność de facto eutanazyjna – lepiej zabić, niż pozwolić dziecku cierpieć; lepiej zabić, niż nie mieć pieniędzy na utrzymanie czy wychowanie dziecka. Lepiej zabić, niż mieć mniej czasu dla dzieci, które już się urodziły; lepiej zabić, niż stracić pracę, nie skończyć studiów, stracić „miłość” ojca dziecka.
Więc może lepiej zabić, niż pozwolić, żeby młody człowiek cierpiał z powodu nienawiści, która rośnie w jego sercu i nie może znaleźć ujścia?
Ziarno kiełkuje długo. Czy wiemy, co siejemy?
Jak to się stało, że doszliśmy aż do tego momentu? Jak to możliwe, że po przedostaniu się do opinii publicznej wiadomości, że aborterka z Oleśnicy zabiła zastrzykiem prosto w serce dziecko tuż przed porodem, wielu odcinało się od sprawy, twierdząc, że wybór był trudny, że dziecko i tak by cierpiało, że sami nie wiedzą, co by zrobili, i że nie wolno nam oceniać? Jak to się stało, że przez Sejm i Senat w ubiegłym tygodniu przeszły dwie straszliwe, aborcyjne ustawy? Że owa aborterka wróciła do pracy na NFZ i znowu morduje za publiczne pieniądze, a większości społeczeństwa jest to obojętne?
Droga do tego momentu była długa. Opinie ludzi, którzy bronią „prawa kobiety” do „swojego ciała”, a więc do możliwości zabijania, zakorzenione są w nich często głęboko i nie wystarczy jedna rozmowa, jeden argument, nawet przykład często nie wystarczy, żeby to zmienić. Dlaczego?
To była praca na pokolenia, ta praca jednak została wykonana.
Zastanówmy się – w jaki sposób dziecko naturalnie dowiaduje się o tym, czym jest seks?
Naturalnie pojawia się to w chwili, w której czasem maluch zaczyna zastanawiać się, skąd się wziął, jak zaczęło się jego istnienie. Czasem też – choć dziś już coraz rzadziej – w chwili, w której rodzice oznajmiają mu, że będzie mieć nowego brata lub nową siostrę, kiedy obserwuje, jak brzuch mamy się powiększa, jak rodzice szykują wyprawkę, jak z czasem brzuch mamy jest w stanie go kopnąć. Pyta wtedy – skąd? Jak do tego doszło?
W zależności od wieku odpowiedzi dajemy różne – moja pierwsza brzmiała „z miłości mamy i taty”. I jest to proces, z wiekiem dziecko dowiaduje się więcej i więcej, jednak kontekst seksu jest dla niego jasny: tak się zacząłem, tak zaczął się mój brat i moja siostra. Seks jest po to, żeby rodziły się dzieci – to jakiś pierwszy obraz, dopiero później przychodzi dokładna opowieść o kobiecym cyklu, biologicznych mechanizmach i o tym, że nie z każdego zbliżenia powstaje nowe dziecko.
A dziś? Czy dziś pozwalamy dzieciom na rozwój zgodny z ich własną wrażliwością?
Byłam wtedy w podstawówce, w klasie 4, może 5. Przygotowywałam się do sprawdzianu z biologii, na jednej ze stron podręcznika był rozrysowany schematycznie męski układ rozrodczy. Nie pamiętam lekcji na ten temat, pamiętam jednak, że w tamtym momencie zakłopotana przerzuciłam tę stronę w podręczniku, intuicyjnie przekonana, że pani przecież dziewczynek z męskiego układu pytać nie będzie. I przyszedł sprawdzian, pani podzieliła nas na grupy nie według płci, tylko według siedzenia w ławce. Dostałam pytanie o męski układ rozrodczy, nie odpowiedziałam na nie, ocena była jaka była. Nikt nie zwrócił na to uwagi, nikt z dorosłych nie zapytał dlaczego, a przecież uczennicą byłam dobrą i nie był to dla mnie żaden intelektualny problem, by przyswoić sobie tego rodzaju informacje. Zdecydowały jednak emocje, zdecydowała psychika.
Nie myślałam o tym wydarzeniu aż do chwili, w której znalazłam się na jakimś spotkaniu z nieodżałowanej pamięci dr Wandą Półtawską. Opowiadała ona, że kiedyś dziewczęta w szkole nie uczyły się o męskim układzie rozrodczym, bo im to do niczego nie było potrzebne. Ona sama poznała te szczegóły dopiero na studia medycznych, jako dorosła kobieta…
Więc dlaczego tak bardzo przestaliśmy szanować dziecięcą wrażliwość, albo wręcz negować jej istnienie?
Tłumaczy się to często np. bezpieczeństwem dzieci, ochroną przed wykorzystywaniem seksualnym czy „złym dotykiem”. Wielu osobom wytrąca to argumenty z ręki, ja jednak i tutaj mam wątpliwości. Wystarczy mi obserwacja dzieci własnych czy innych w rodzinie, by zauważyć, że jeszcze maluch w pieluszce w pewnym momencie chowa się w kącie, żeby załatwić potrzebę, a prosząc o przewinięcie jest już nieco skrępowany. Pewna wstydliwość i jej kształtowanie się jest w rozwoju dziecka etapem naturalnym, jeśli wychowuje się w normalnej rodzinie, w której dorośli odpowiednią wstydliwość zachowują. A dziś niestety i to już nie jest oczywiste, zdarzają się opowieści, jak to „wyzwoleni” ludzie chadzają po domu na golasa i nie widzą problemu w tym, że patrzy na to dziecko.
Czy jednak prawdziwy cel nie jest inny? Czy nie chodzi o to, by młody człowiek, jeszcze zanim usłyszy, że seks prowadzi do powstania nowego życia, dowiedział się, że jest to przyjemne, konieczne i że bez tego nie można żyć? I żeby mieć dobry seks, to trzeba się „zabezpieczać”?
Jeśli nowo poczęte dziecko traktowane jest jako zagrożenie, problem czy „wpadka”, to już tylko krok do zabójstwa. A jeśli podniesiemy rękę na dziecko, które nam przeszkadza, co powstrzyma nas, by zrobić to samo z nastolatkiem, z dorosłym, z chorym, starszym rodzicem?
Każdy człowiek jest kształtowany również przez świat, przez społeczeństwo, w którym żyje. Jeśli normalność w społeczeństwie przesuwa się w stronę ekstremum, ekstrema też się przesuną. Przesuną się aż do straszliwego sobotniego popołudnia na krakowskim rynku.
I na koniec jeszcze jedno. Prawnik i publicysta Bartosz Kopczyński, w swojej książce „Poradnik świadomego narodu” wielokrotnie i wprost nazywa aborcję składaniem ofiary dla Molocha. A Moloch to po prostu demon, to po prostu diabeł. Nietrudno znaleźć też informację, że sataniści traktują zabicie nienarodzonych jako swój wręcz religijny rytuał.
Sejm i Senat uchwaliły aborcyjne prawo, wpuszczając demona na polską ziemię. A demon właśnie taki jest: szaleje z nienawiści do ludzi, chce siać tylko strach, śmierć, cierpienie i zło. Jak na rynku w Krakowie w zwyczajne, sobotnie popołudnie.
To było ostrzeżenie. Czy zaczniemy wreszcie siać dobre ziarno?
Fot. AI/Wikipedia


Komentarze
Napisz komentarz
Komentarze są moderowane — Twój wpis pojawi się po zatwierdzeniu przez redakcję.